Meer Zwitsers natuurgeweld!

De volgende dag is het tijd voor vertrek. We doen een snel ontbijt en Marc manoeuvreert de camper achteruit de plek af. De draai is lastig en Bussie wil de heuvel niet op. Andere kant dan maar. Krak, auw, de achterkant van de rechter bumper raakt de grond en scheurt. We vloeken een paar keer, maar verder valt er niets te doen. Afstorten wil ook al niet. Cassette legen en duct tape plakken en gaan dan maar. De reis verloopt redelijk voorspoedig voor een zwarte zaterdag totdat TomTom besluit ons over de Albula pass te sturen met een camper van 3,5 ton. We zweten peentjes. Wat een drama weg. Smal, steil, vol blind curves en tegemoetkomend verkeer. We zijn blij als we het einde bereiken. Uiteindelijk blijkt het ook nog eens volkomen onnodig geweest te zijn, want er ligt een gewone tweebaansweg waar we prima overheen hadden gekund! Wat heb je aan een specifieke camper TomTom waar je je lengte, breedte en hoogte in kan voeren als ie je vervolgens voor de tweede keer deze vakantie over een geitenpad stuurt?!

Overigens: mocht je ooit in een gewone auto een mooie pas over willen, dan is de Abula pass prachtig, inclusief kleine Zwitserse dorpjes met dito straatjes, maanlandschappen en vergezichten.

Heel blij rijden we een half uur later camping Morteratsch op. We hebben een plek aan de rand van de camping met gletsjer view. Echt waanzinnig mooi. De camping doet denken aan La Fouly vol met sportief bergvolk. Hikers, mountainbikers, veel afritsbroeken en tenten. Geen aangeharkte veldjes hier, maar plekken tussen rotsen, struiken en bomen met bruggetjes over de verschillende kleine riviertjes die over de camping stromen.

Het camping ritme is hier ook meteen heel anders. Geen gillende kinderen aan het ontbijt om zeven uur ‘s morgens, maar rust. Vroege bikers en hikers poetsen hun tanden bij het washok en de gletsjerrivier beneden kabbelt voort. Wat een genot. 

De volgende dag slapen we uit en na de lunch lopen we richting de Boval Hütte. We starten op de Gletsjerweg alwaar met elke paal duidelijk wordt waar de gletsjer zich in dat jaar bevond. De terugtrekking begon al in de 19e eeuw! Hoe kan het dat we daar pas nu actief mee bezig zijn? Nonchalance? Domheid? Als je het probleem negeert bestaat het niet? Ik weet het niet, maar het is wel schrijnend waar we nu staan terwijl de terugtrekking al begon in 1878! Na een paar palen draait het pad omhoog de berg op. Na de zwarte route van eerder in Stechelberg is deze rode een verademing! Aan het eind zitten nog wel wat venijnige klimmetjes, maar verder is het lekker lopen. Het uitzicht op de Morteratsch en Palù gletsjer is prachtig! Laten we hopen dat we niet falen als mensheid en dat er ook over een paar jaar nog iets te zien is en water bereikbaar blijft voor ons Europeanen.

Maandag gaan we paardrijden bij Gina’s reitschule. Tess op Coolman aan de lijn bij Gina en ik op een grote gestippelde Noriker ( een heus Pipi Langkous paard) die luistert naar de naam Aragon. Wat een gave rit! Tess moet van Gina continu de verlichte zit oefenen in draf, ik neem mijn petje voor haar af. Een stel Amerikanen (hij in korte broek, echt) snapt er duidelijk helemaal niets van en krijgt een alternatieve route aangeboden zodat de rest kan rijden. We komen langs een prachtig meer, galopperen over bospaden en spetteren in het water. Marc verkent Pontresina intussen en loopt terug naar de camping. Aangezien wij op de weg terug de bus missen gaan Tess en ik ook lopen. Snel gaan we niet, want het bos staat vol met bosbessen! Feestje! We missen de brug, maar gelukkig is er verderop nog een ontsnappingsmogelijkheid bij de steenfabriek. Die is dicht vanwege de nationale feestdag.

Dinsdag zijn we vroeg eruit, we nemen eerst de bus naar Pontresina en dan rijden we door naar de Corvatsch baan. Vanaf hier gaan we naar het Mittelstation en dan hiken we naar Fuorcla Surlej voor misschien wel het mooiste uitzicht van Zwitserland! Wauw, een meertje weerspiegelt de Tschierva gletsjer en ijsmassa’s op de grens met Italië. Als je hier niet stil van wordt..zoooo mooooi!

Tess klimt over de rotsen en we nemen de tijd om het uitzicht op ons in te laten werken onder het genot van een thee en een stukje taart bij de hut. We doen er héél lang over, want we beseffen ons dat we net 38 euro hebben betaald voor twee koppen thee, een appelsap en een koek. We willen naar Lej da Vadret lopen, maar dat blijkt nog een heel stuk en zo graag willen we ook weer niet. Een volgende keer maar. We lopen in plaats daarvan naar hotel Roseg. De laatste paar honderd meter naar beneden leggen we in 13 Mustangs af. Ter info: een mustang is een meeteenheid die we gebruiken vanaf onze Stechelberg tocht. Het liedje gaat als volgt.

10 Mustangs zag ik op het land

Plotseling liep het uit de hand

Met een bries en een bok

Sprong ie weg en vertrok

9 Mustangs zag ik op het land…

Beneden aangekomen rijden we met de paardenkoets naar Pontresina. Ook een leuke belevenis! Het uitzicht is top en onze voeten (en Tess) zijn blij. Daarna lekker met het treintje naar de camping.

Hoera, Marc is jarig! Tess en ik hebben de luifel versierd, ballonnen opgeblazen, cadeautjes ingepakt en kaarsjes op een spijsbroodje gezet. Happy birthday!!!

In de middag gaan we naar de klettergarten van Morteratsch. Marc heeft in Pontresina een topo van het gebied gevonden. Het zit hier vol met superleuke routes! Als we aankomen gaat de lokale mountainclub net weg, dat is geluk hebben! We hebben de hele rotspartij voor onszelf. Marc klimt de route voor, Tess en ik gaan erachteraan. Tess komt bijna boven, ik weet ‘m te toppen! Wat is dit leuk! Daarna bouwt Marc om en doet een abseil naar beneden en we lopen gelukzalig over onze prestaties naar de camping terug. Uiteraard wordt er niet gekookt vanavond. Plan B staat met een foodtruck vol lekkere burgers op de camping. Take-away it is!

4 aug, chillday needed…

Tijdens de paardrijtocht hebben we een heel leuk meer gespot, daar gaan we vandaag heen, het Lej da Staz. Het water is fris (bergmeer hè?), maar het is heerlijk ontspannen hier. Er zit een restaurant en een soort pleintje bij met tafels, eten, drinken en lounge muziek. Later in de middag pakken donkere wolken zich samen boven de bergen en volgens de weerapp kon het weleens gaan onweren. Tot groot ongenoegen van Tess besluiten we daarom naar het dorp te lopen, een boodschap te halen en naar de camping te gaan. Uiteindelijk krijgen we de bui pas als we terug zijn, maar je weet het niet hè?

Er is voor de komende dagen onweer voorspeld, dus we besluiten ons geluk iets zuidelijker te zoeken. Ik heb een leuke wandeling gezien (en niet al te moeilijk) van Alp Grüm naar Cavaglia. We mogen eerst met de trein via Ospizio Bernina naar Alp Grüm. Alleen de rit is al genieten! We kijken uit op de Morteratsch gletsjer, de Palù en rijden langs het Lago Bianco. Als we uitstappen bij Alp Grüm hebben we zicht op de Piz Palù, watervallen en een blauwgroen meer. We lopen de vallei in langs het meertje, waar paarden grazen met koeienbellen om en een beek wild stroomt. Tess denkt roze bramen te zien, maar wat blijkt: het zijn wilde frambozen. En ze zijn heerlijk! We dalen af langs rotspartijen en komen aan in Cavaglia. Vlak voorbij het station bevindt zich de gletsjertuin, alwaar het water grote gaten (molens) in de rots geslepen heeft. Soms tot wel 14 meter diep. Ook tegenwoordig baant het water zich nog met geweld door de kloof. Na dit spektakel lopen we naar het station waar we een ijsje eten en wachten op de trein terug. Alles aan dit dorpje is Italiaans. Het enige is dat het volgens de kaart in Zwitserland ligt. In deze uithoek doen ze niet echt aan perrons. Als de trein komt loop je het spoor op en klim je de trein in. Heerlijk, ik hou ervan. Ook de terugweg, nu met een stel haarspeldbochten tot aan Alp Grüm omhoog is het weer kwijlend uit de ramen staren. Ik zou hier de hele dag in kunnen zitten.

Voor onze laatste dag wordt waterig weer voorspeld. We ruimen vast een beetje op in en rond de camper, en besluiten met de trein naar Pontresina te rijden. Veel leuker dan de bus en net zo duur. En dan hebben we eindelijk mazzel, het cabrio rijtuig, eigenlijk meer een soort open bak op rails, zit aan ons treintje vast! We klimmen erin! Met wapperende haren rijden we in de open lucht naar Pontresina. We lopen door de hoofdstraat, bezoeken alle outdoor shops en halen een boodschap en wat lekkers bij de Coop. Daarna met het treintje weer terug. Als uitsmijter besluiten we de gletsjer trail te lopen, nu helemaal. Met een verhaaltje over Sabi, de gletsjer spirit, lopen we naar alle stations om te zien waar de gletsjer zich in welk jaar bevond. In 1860 waren ze nog bang dat de gletsjer het dorp zou bereiken. Onnodig om te zeggen dat het een heel eind lopen in om deze eeuw in te komen. Triest feitje: 2022 is een recordjaar. De Morteratsch gletsjer is dit jaar maar liefst 60 meter teruggetrokken. Net als Sabi hoop ik tegen beter weten in op een nieuwe ijstijd…